Babamla Genelevdeyiz!

70 li yılların başındayız. Elektroniğe çok meraklıyım fakat kaynak kitap bulmak çok zor. Yurt dışından elektronik malzeme geliyor ama kitap getiren yok. Sadece TELEFUNKEN gönderdiği elektronik malzemelerle birlikte bunlara ait data kitapları gönderiyor.

İşte o günlerde bir arkadaşım Almanya’dan bir sürü elektronik kitap ve dergi getirmişti. Okumam için ödünç olarak bana verdiği kitaplardan ilginç bulduğum bazı devreleri yapmayı planlayarak, malzeme almak için Karaköy’deki Selanik Pasajı’na gittim. Bulamadığım malzemeler için de meydanın karşışındaki Balıklı Han’a geçtim.

Babam rahmetli yanına işe aldığı bekar dayımla beraber büyük bir fabrikada ustabaşı olarak çalışırdı ve akşamları saat 7 civarında işten gelirdi. Ve o dakikalarda akşam yemeği için hep beraber sofraya oturulurdu. Yine o akşam yemeklerinden birinden sonra tam sofradan kalkmak üzereyken bababam beni durdurdu ve geçen hafta şu gün nerede olduğumu sordu. Ben hiçbir şey hatırlamıyordum. Çünkü kötü olabilcek birşey yapmamıştım ki! Sadece malzeme almak için Karaköy’e gitmiştim.

Ben sustukça babam üsteliyordu. Epey bir zaman sonra hafızamı zorlayınca bir anda kıpkırmızı oldum. Bunu farkeden rahmetli babam bana uzun süre nasihatlarda bulundu ve konu o gün için kapanmış oldu.

Evet geneleve gitmiştim ama nasıl gitmiştim. İşte asla anlatamayacağım durum buydu. Karaköy Balıklı Han geneleve çok yakındı. Ben handan çıktıktan sonra bir sokakta insan kalabalığı görüp içeri dalmıştım. Meraklı kalabalıklar kapılardan içeri bakıyorlardı. Ben de merak edip bir kapıdan içeriye baktıktan sonra çok şaşırıp hemen orayı terketmiştim. Evet doğru, hayatımda sadece bir kere geneleve gitmiştim. Oda o gündü.

Böyle talihsiz bir durumda kaldığım için çok üzgündüm fakat beni üzen daha başka birşey vardı. Oraya gitmek çok kötü birşey ise eğer benim sevgili babamın orada ne işi vardı? Babamın bana yakıştıramadığı durumu ben ona nasıl yakıştırırdım? Bu sorular kafamı liseyi bitirene kadar kemirmişti.

Bir yaz günü babamla beraber sinemaya gideceğiz. Sağda solda vakit geçiriyoruz. Babam hakkımda övücü sözler söylüyor. Ben biraz şımarıp cesaretleniyorum ve yıllardır beynimi kemiren o ince soruyu tam zamanıdır diye soruyorum.

– Ben orada tesadüfen bulundum, peki sen orada ne yapıyordun baba?

Babamın beni anladığı yüz ifadesinden belli olmuştu. Epey bir zaman durduktan sonra beni görenin o olmadığını, yanında çalışan bekar dayımın beni görüp ertesi gün kendisine söylediğini anlattı.

Deri bir ohhh çekmiştim. Sevgiye 2-3 sene şüphe karışsa da babam yine eski canım babamdı!

Babamla Genelevdeyiz

COPYRiGHT © 2017 FOTOSELLİ BLOG - Aktif Ziyaretçi 3 | Bugün 125 | Dün 208 | Bu Hafta 125 | Bu Ay 1550 | Bu Yıl 65733 | Toplam 214439